Ik leef nog steeds zonder trots

Ik zak steeds dieper weg

Ik heb geen vaste steenrots

Ik bouw alleen op pech

 

Welkom op mijn puntje. Ik schrijf hier niet vaak, maar als ik schrijf gaat het over mijn miserabele leven. Mijn leven zonder trots, mijn leven vol onzekerheid. Ik leef met problemen, ik ken geen echte liefde, ik vind het moeilijk om te vertrouwen. Ja, ik heb een laag zelfbeeld. Ik geloof niet in mezelf, ik begrijp niet dat ik kwaliteiten heb. Kortom: Ik ben LWP.

 

Weer eens ruzie met mijn mama. Tijd geleden, maar weer zo slopend als altijd. Oke, als je ruzie heb is dat vervelend, maar daarna ga je gewoon door met je leven en de volgende dag is het over. Zo werkt dat in mijn wereld. Niet in haar wereld. Ze is de hele dag tegen mijn zus al mijn negatieve kanten aan het opnoemen. De hele dag praat ze met van die slinkse hinten in mijn richting. "Vertrouw niet op mensen, ze stellen je altijd teleur" of "Maak je geen zorgen om iemand, dat stelt niemand op prijs als je je zorgen maak". Oftewel over mij maakt ze zich zorgen, maar ik reageer er niet op (ook omdat het onterechte zorgen zijn). De ene week heb ik anorexia, de andere week ben ik te dik, de volgende week heb ik een ziekte en ga zo maar door. Ik word er gek van!

 

Weetje, een hele tijd geleden zat ik er emotioneel helemaal doorheen. Niemand die het zag, niemand die me hielp. Ik heb m'n vriend leren kennen en het gaat goed en beter. Ik voel me gelukkiger door hem. Er is iemand op de wereld die om me geeft en dat voelt fijn. Alleen door m'n vriend gaat het thuis slechter. Mijn ouders staan niet achter onze relatie. Voor mij voelt dat alsof ze mij geen geluk gunnen. Toen ik ze nodig had, waren ze er niet. Nu het beter gaat en ik gelukkiger ben, gaan ze zeuren en problemen scheppen die er niet zijn. Ik probeer er boven te staan en de eer aan mezelf te houden, maar stiekem maak ik me er enorm druk om. Stiekem voelt het elke keer als een steek in mijn rug. Ik heb helemaal geen zin meer om thuis te zijn, met mensen die doorgaans zuchten als ik voorbij loop. Helaas, was ik maar alvast afgestudeerd en had ik maar een baan. Dan zou ik zo ver mogelijk gaan, om alle problemen achter me te laten. Alle tranen, al het verdriet, alle zwarte en donkere dagen. Ik zou opnieuw beginnen en proberen wat te maken van het leven wat mij nog toe lacht. LWP

 

Ik zou het willen schreeuwen, ik zou het willen gillen, ik zou  zoveel... Ik wil afvallen. Ik voel me dik. Ik voel me lelijk en vet. Ik voel me fatsig. Ik doe alsof ik het niet vind. Ik doe alsof het goed gaat. Ik doe alsof, het hele jaar, mijn hele leven. Ik ben bang. Ik voel me alleen. Ik kan het niemand meer vertellen. Ik heb mijn kansen verspild.

 

Mijn mam denkt dat ik een eetstoornis heb, wie weet, ik denk van niet. Zo erg is het niet, roep ik mijn hele leven. Mijn vriend, mijn alles, mijn lichtpuntje, ik heb hem verzekerd dat ik geen eetstoornis heb. Dat heb ik toch niet? Ik heb dat niet. Ik voel me weleens dik, ja, maar ik wil echt niet per se afvallen. Ik val af  ja, maar niet expres. Ik ben er wel heeeeeel erg blij mee ja, maar niet expres, nee ik doe dat niet. Hij weet niet eens dat ik ooit gebraakt heb, ooit gelaxeerd heb, dat ik zelf mijn stofwisseling ontregeld heb. Hij kent me en hij kent me niet. Ik ben alsnog alleen met mijn eigen geheime probleem.

 

Het blijft een geheim, want ik ontken het. My own little secret. Ik kan het niet meer zeggen, want dan loog ik. Of loog ik niet, ben ik gewoon normaal? Iedereen wil dun zijn toch? Alleen ik ben ongelukkig met mezelf. Hoe kan ik het ooit vertellen. Als ik in mijn gedicht schreeuw "geen overlevenden" dan meen ik dat. Het einde is bitter, de dood is wrang. Ik wil weer afvallen tot de botten. Ik wil dunner zijn dan ooit. Waar is mijn kracht? Nothing changed if nothing changed. Het is zo waar.

 

Uiteindelijk blijft er altijd één vraag over: Wie ben ik dan? Wat wil ik dan? Ik schreeuw, want ik voel me alleen, maar niemand blijkt me te horen. Ik gil en ik spring, maar het is allemaal voor niets. Ik heb geen kracht om mezelf tegen te werken, ik wil gewoon dun zijn, perfect. Maar niemand is perfect, dus hoe wil ik dat ooit waar maken? Vragen zonder antwoord, onuitgesproken woorden, twijfel en vol angst, onbegrepen zonder kans, geen overlevenden. LWP

 

Ik kan niet goed omschrijven of het beter gaat met me. Ik doe er in ieder geval niet mijn best voor. Vandaag ben ik door mijn moeder op de weegschaal neergezet. Ik moest erop gaan staan, want ze geloofde niet dat ik nog 50 kilo zou wegen. Ik weeg wel 50 kilo, ik weeg zelfs meer dan die verrotte vijftig. Zelfs mijn vader geloofde me niet meer, hij vond me er ook magertjes uitzien. Wat hebben zij? Ik begrijp het niet goed. Mijn broeken zitten inderdaad losser en ik heb niets meer dat me normaal past, maar ik ben geen gram afgevallen of aankomen in vergelijking met 'n paar maanden terug. Ik vind het ook geen fijn idee dat ze me niet geloven. Het gaat mentaal beter met me, echt. Ik ben blij met mijn vriendje en gelukkig.

 

Toch maakt iedereen me nu aan het twijfelen, gaat het wel goed met me? Ik ben weer op zoek gegaan naar pro-ana sites. (1) Daar kom ik al jaren niet meer. Ik heb op internet gezocht naar filmpjes die over anorexia gaan. (2) Ik heb net thinspiration opgezocht. (3) Ik wil gewoon gezond zijn en weinig wegen. Ik wil eigenlijk nog steeds heel erg dun zijn. Ik wil eigenlijk nog steeds mezelf kapot maken.

 

Nou moet je goed begrijpen, dat ik geen anorexia heb. Ik eet normaal, maar probeer gewoon erg veel te sporten en een beetje op mijn gewicht te letten. Ik tel af en toe calorieën en kijk op de verpakking altijd hoeveel erin zit. Ik sta mezelf wel toe om te eten, om normaal te doen. Af en toe bedenk ik hoeveel calorieën ik binnen krijg per dag. Met uitzondering van dagen dat ik erg veel chips en chocolade eet, die tel ik niet. Ik wil namelijk niet meer overgeven of laxeren, dat verwoest je leven. Ik probeer gewoon extra te sporten op de dagen dat ik meer eet. Ik ben blij als ik afval, ja dat zeker. Ik voel me gelukkig als ik een dag minder eet. Ja, misschien ben ik eetgestoord, maar het is zeker niet heel erg. Eigenlijk als ik alles terug lees, ben ik gewoon een doorsnee meisje en echt niet per se eetgestoord. Het gaat echt beter met me.

 

Ik kan nog uren door gaan en vertellen hoe het met mijn leven is. Hoe het op school gaat en met mijn vriendje. Ik zal dat dit keer overslaan. Ik moest gewoon even mijn ei kwijt en alles op een rijtje zetten. Alvast fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar. Geniet van de oliebollen (ik zal ze helaas niet kunnen eten). LWP

 

Het is weer winter. Ik voel het door heel mijn lichaam heen. Mijn lichaam heeft het koud en wil uren in bed liggen en bij de kachel doorbrengen. Mijn geest daarintegen niet. Die wil sporten, rennen, zwemmen, fietsen, leren en nog veel meer. Ik heb geen energie, ik heb geen zin.

 

De dag begon goed. Ik heb een tentamen gehaald, die ik nodig had om te kunnen afstuderen. Ik voelde me niet super blij, ik voelde me leeg. Mijn moeder deed weer normaal tegen me, dus ook dat was een positief punt. Ik heb in de kamer ontbeten en zelfs haar powerpoint bekeken en gecontroleerd op spelfouten. Vanmiddag hebben we samen boodschappen gedaan. Ze heeft enorm veel gekocht, ik heb mijn eigen boodschappen gedaan. De boodschappen met de minste calorieën, uitgezonderd de cherry coke dan. Gezond eten en weinig calorieën betekent immers gezond leven en dun worden of op gewicht blijven.

 

Ik smsde mijn vriendje succes met werken. Hij bleek nog niet onderweg te zijn. Zijn broertje was omringd door erg veel andere jongetjes en niet om leuke spelletjes te doen. Ze wilden hem in elkaar slaan. Mijn vriendje heeft hem daar weggesleurd, maar was vervolgens erg boos op zichzelf. Hij vindt dat hij geen spieren heeft en niet sterk is, dat hij anderen niet kan beschermen. Hij is echt de allerliefste jongen van de hele wereld, maar ik weet echt niet hoe ik hem dan op kan fleuren. Voel me er echt rot over. Wat ik ook zeg, het maakt niet uit. Hij vindt zichzelf dom en slap.

 

Ik moet nu helaas gaan eten. LWP

It is making me sad, because there is nothing I can do about it. Even if I want, it is always my fault. I cannot make the right chooses. How can I ever tell how I feel inside? How can I ever tell you how much I hate myself? How can I ever tell what I did, just because I hate myself so much? Because I did not know what to do?

I asked myself a lots of time. Get I love from my parents? I love them and of course they love me back, because they have to do so. I asked myself lots of time or they really want me, or they really care about me? Maybe I am just a difficult faze in their life’s. They could hate, because I am not like them. I really do not know what I want.

I wanted dead, because there was no good or happiness inside. I do not understand why I should live, because there was nothing to live for. When I found you, I felt so different. I finally know I do not want to die. I want to live and make love together. I want to see the world and leave all the difficult parts behind me. I don’t want to share them, because it would change everything. You would never know or I make a joke, or I speak the truth. You can never trust me again. You would always be worried.

If something’s go wrong, I don’t want to be a living person. I would be very negative and will think on every bad happening. I try to be positive and like the way I live, but I certainly don’t. I love you and I know you care about me, you really do. But sometimes I asked myself or it is enough? Is it enough that I have great friends, is it enough that you love me and think I be beautiful. Is it enough? I felt so lonely and no one can help me with that part. I hate myself so much and I have to talk every day to myself, to make myself living.

I really want to be happy and I really try, but there is so much emptiness inside me, that I never know or I really can be happy.

Forgive me if everything goes wrong, forgive me if I jumped before a train of jumped of a bridge. Because all I want is to feel free, to be happy and to fly away.

 

De vorige keer was mijn logje heel erg negatief. Ik zag het ook echt niet meer zitten. Nu ben ik heerlijk op vakantie geweest en heb ik ´n mooi bruin kleurtje, dus kan ik er weer even tegen. Heb mijn vriendje nog gezien op vakantie :) Hij is zó lief! Er was ook een heel knap dun meisje geintresseerd in hem, maar hij vond mij toch tien keer leuker en knapper(eigenlijk begreep ik dat niet). Hij was zo blij me weer te zien en misde me super erg. We hebben samen op ´n waterscooter gezeten. ´t was echt heel erg leuk! Ik weet zeker dat ik heel veel van hem hou en heb besloten om hem niet lastig te vallen met mijn eetgestoorde gedachten.

 

Eigenlijk ben ik wel tot 'soort van' inzicht gekomen deze vakantie. Het meisje waar ik mee op vakantie was, is echt heel erg dun! Mijn vriend dacht dat ze anorexia had, zo dun was ze. Ze eet alleen wel gewoon veel(meer dan mij) en ze rookt veel, dus ik kan niet echt zeggen dat ze eetgestoord is. Ze loopt ook niet telkens naar de wc om het uit te kotsen en heb ook geen laxeermiddelen gezien, maar eetgestoorde mensen zijn wel heel slim(A). In ieder geval vond mijn vriend haar echt lelijk dun en ik mocht nooit zo worden. Helaas heeft zij echt ´n droombody en ik wilde zo graag dat ik zo mooi als haar was. Alleen begreep ik ´t wel ineens, eigenlijk was het niet mooi al die botten. Eigenlijk was het mooier om een paar botten te zien(zoals bij mij :p). Eigenlijk moet ik ook niet mijn eten laten staan, maar gewoon eten en dan meer sporten. Dan zit mijn vel ook beter en krijg ik ´n betere conditie en hebben minder mensen het door.

 

In plaats van de auto gewoon lopen of fietsen, zal al een heel stuk schelen. Twee uur fitness helpt, maar twee keer extra hardlopen kan geen kwaad. Het helpt tegen stress en is heel erg gezond :) Dus normaal (gezond) eten, nog steeds niet té veel en meer sporten is mijn motivatie! Bovendien spreek ik meer af met vriendinnen en krijg ik weer een beetje een sociaal leven. Het wordt tijd om mezelf weer eens te laten zien, maar ik wil nog steeds ondergewicht hebben. Zit er nu net boven, dus twee kilo´tjes en ik heb ondergewicht. Dat heb ik liever, want eigenlijk wil ik mijn probleem op tafel gooien & hulp zoeken. Eigenlijk ben ik het zat om hierin te blijven hangen. Toch ga ik eerst zelf weer proberen 'gezond' te zijn. (voor de tienduizendste keer) en eigenlijk voel ik me nog steeds niet eetgestoord of ziek! Nou, het komt goed!

 

Liefs, xx LWP

 

Ik kan niet meer beschrijven wat ik voel. Ik wil ook niet meer voelen. Waarom ben ik een mens? Al die waarom vragen, al die gevoelens, al dat eten. Ik kan het niet meer aan. Ik slaap niet meer, ben misselijk, niets smaakt. Ik haat mezelf. Ik haat mezelf. Ik HAAT mezelf. Ik wil weer snijden, mezelf pijn doen. Echte pijn is lang niet zo erg als pijn van binnen.

 

Ik heb maandag gehuild, de hele avond. Ik heb tegen mijn moeder verteld hoe waardeloos ik me voel, hoe ontzettend waardeloos ik ben. Ze luisterde &vervolgens was het klaar. Ze begreep het en dat was het. This is it! Ik heb niet geschreeuwd hoe ik haar haat, terwijl ik toch zielsveel om haar geef. Ik heb niet geschreeuwd dat ze een leugenaar is en dat mijn vader een manipulerende vent is. Ik heb het niet gezegd, maar er wel om gehuild. Ik wilde een knuffel en ik moest er zelf om vragen. Ik wil liefde en elke keer moet ik er zelf om vragen. Waarom kan men mij geen liefde geven of aandacht, zonder dat ik moet schreeuwen om hulp?

 

Mijn lieve vriendje is op vakantie. Ik mis hem en elk moment denk ik erover om het uit te maken, omdat hij me zo in de war maakt. Hij houdt van me en dat maakt me in de war. Ik kleef me vast aan hem, hij is mijn enigste strohalm. Ik ben zo bang hem te benauwen, ik ben zo bang hem weg te pesten. Hij ontdekte mijn littekens en ik vertelde hem dat het tijdens uitgaan was gebeurd. Dat ik in glas was gevallen. Het perfecte verzonnen verhaal. Vorige week vrijdag hebben we veel gedronken en ik wilde het vertellen. Ik moest kwijt hoe ik me voelde, maar ik kon het niet. Ik kon alleen maar zeggen dat ik het niet wilde. Wat niet? Geen idee, misschien mezelf zijn? Ik kon niets meer zeggen. Vertelde dat ik mezelf pijn had gedaan en schrok zo van zijn reactie dat ik vervolgens zij dat ik het verzonnen had. Hij vroeg me of ik suicidaal was. Ben ik dat? Ja, misschien wel. Toch zei ik van niet. Ik wil hem geen pijn doen. Hij heeft genoeg pijn geleden. Wat is mijn pijn in vredesnaam? Wat is mijn pijn? Wat is mijn verdriet? Wat is mijn rottige gebeurtenis? Waarom ben ik begonnen met dit?

 

Ik weet het niet meer. Aandacht? Liefde? Waarom was ik zo depressief? Wat is er mis met mij? WAT IS ER MIS MET MIJ? Mijn ouders zijn best, ze slaan me niet, ze misbruiken me niet. Ik ben nooit verkracht, ik ben nooit mishandeld. Enkel een paar keer bedreigd door mn broer, omdat ik een grote bek had & hij zou me echt geslagen hebben, als ik mn mond niet had gehouden. Waarom ik dan?

 

Waarom wil ik per se falen? Waarom ben ik waardeloos? Waarom kan ik mezelf niet accepteren? Waarom wil ik geen hulp voor dit? Waarom?? Is er niemand die mij wil helpen? Is er niemand die mij wil zeggen wat ik moet doen? Is er dan helemaal niemand die maar iets om me geeft?

 

Waarom voelt het alsof iedereen me alleen laat. Waarom voelt het alsof ik zielsalleen ben. Mijn vader zit elke avond met drank te staren, vanwege al zijn problemen met zijn ouders &misschien met mijn moeder. Ik vraag me af of hij nog van mijn moeder houdt. Terwijl mijn moeder verteld dat ze weleens problemen hebben, maar dat liefde voor alles gaat. Ik zie geen liefde tussen hun. Ik hoor mijn vader zeggen dat mijn moeder dingen verdraait. Ik hoor hem nog zeggen: 'Geloof je me niet dan? Geloof je mij niet, maar haar?' Wat is er in vredesnaam mis met onze familie? Ik kan er niet tegen. Ik wil zeggen dat ze alles verdraait, ik wil eerlijk zijn. Ik wil zeggen dat ik de kerk haat, god haat, mijn familie haat. Waar is geluk te vinden? Waar is liefde? WTF!

 

Ik wil niet dood, ik wil leven. Alleen het leven lukt niet, het leven is kut, is het dan toch beter om van de brug af te springen? Moet ik mijn relatie beeinidigen en daarna mijn leven? Is het beter voor de wereld, als dit depressieve monster weg is? Ik haat mn gedachten, ik HAAT mezelf. Ik haat internet, omdat internet mij heeft laten falen. Het liet me inzien hoe vrezelijk lelijk en vies ik ben. Het liet me mezelf haten. Als ik in een spiegel kijk, in mijn eigen ogen, dan is het leeg. Leegte vult mijn geest, steeds meer. Eten maakt me misselijk. Ik ga dinsdag op vakantie en dan 7-8 dagen niet eten.. Ik ga stoppen met mezelf verpesten. Ik ga stoppen met leven. Liefrd, als je dit ooit leest: ik hou van je, maar hoe kan ik ooit van een ander houden, als ik niet van mezelf houd? Hoe kan ik je liefde geven, als ik vervult ben met angst? Hoe kan je ooit van me houden als je weet hoe ik echt ben?

 

Na de vakantie ga ik alles vertellen. Na de vakantie ga ik mijn familie verder verpesten, door te zijn wie ik ben. Ik ga mijn drie maanden spanje met vriendlief verpesten. Ik ga mijn studie verpesten. Ik ga de bruiloft van mijn zus verpesten. Ik ga mijn eigen relatie verpesten. Gewoon door te zijn wie ik echt ben.

 

LWP

 

I´m sick of this life

I just want to scream:

How could this happen to me?

Ik zat net even op hyves te kijken naar mijn oud klasgenootjes, oud vriendinnetjes. Mijn leven is zo veranderd. Het ziet er naar uit dat ze het goed voor elkaar hebben. Soms vraag ik me af hoe anders alles was verlopen als ik nog vriendinnen was gebleven, of als ik toch naar een andere school was gegaan. Het is zo vreemd allemaal. Wij, mensen, veranderen elke dag.

 

Ik vraag me echt af als mijn oud klasgenootjes, oud vriendinnetjes of zelfs mijn vrienden en vriendinnen nu, er achter komen hoe ik me voel of voelde op sommige momenten. Als ze merken dat ik afval, omdat ik mezelf te dik vind. Als ze weten dat ik ontevreden ben met mijn lichaam, ontzettend onzeker en vaak depressief en vol van negatieve gedachten. Ze zouden mij waarschijnlijk niet herkennen. Niemand weet wie ik echt ben. Niemand begrijpt dat ik bang ben voor de toekomst. Dat ik walg van mezelf. Elke keer opnieuw. Dat ik bang ben voor mijn lichaam. Als ik onder de douche sta, probeer ik mijn lichaam zo weinig mogelijk in beeld te krijgen. Ik wil mijn vet niet zien. Ik kijk honderd keer in de spiegel naar mijn sleutelbeenderen, naar mijn buik en benen. Naar mijn armen, naar mezelf. Alles is te dik.

 

Ik vind mezelf niet immens of gigantisch. Als ik realistisch kijk ben ik niet zo erg dik. Ik draag maatje 34 en xs en die maten zijn meestal te groot. Reëel gezien ben ik dus niet moddervet. Maar.. Ik vind mezelf te dik. Ik walg van mezelf. Ik kan huilen als ik naar mijn benen kijk. Sinds ik weet dat er zoveel mooie dunne mensen zijn, kan ik huilen van mijn lichaam en vraag ik me af waarom ik niet zo mooi kan zijn?! Vele mensen die dit lezen vinden het onzin. Vele mensen die mij kennen, zullen me niet begrijpen. Ik begrijp mezelf ook niet. Wat ik voel of wat ik denk is onrealistisch en belachelijk. Ik heb besloten dat ik gewoon door ga met afvallen, dan wel verantwoord. Ik weet dat afvallen op den duur mijn leven te erg zal beïnvloeden. Ik weet dat ik op deze manier ziek kan worden. Ik weet het!

 

Mijn toekomst is zonnig. Ik ben een goede student. Op mijn stage zijn ze dik tevreden en ik hoef enkel en alleen de verslagen af te ronden en in te leveren(wat ik wel telkens uitstel). Ik mis over de gehele drie jaar maar 5 punten. Moet één toets nog herkansen en één verslag nog inleveren. Ik zal volgend jaar met gemak of met iets moeite afstuderen. Mijn vriend wil samen met mij naar Spanje voor twee à drie maanden. We gaan dan samen een Spaanse cursus volgen. Daarna gaan we naar Duitsland om te werken. Daarna gaan we naar Amerika(dit alles onder voorbehoud dat we nog samen zijn). Onze relatie verloopt zo goed, ik hou zoveel van hem. Hij houdt ontzettend veel van mij. We vertrouwen elkaar. Het ziet er allemaal zonnig uit. Ik kom geen geld te kort enz.

 

Waarom moet ik dan afvallen? Als je honderd keer te horen krijg dat je mooi bent en dat je mager aan het worden bent, waarom kan je dan niet normaal doen? Waarom ga je door als maatje 34/26(jeans) te groot is? Waarom wil je in Godsnaam zo ongelofelijk dun worden? Waarom ben ik zo bang voor de toekomst en vlucht ik als het even kan maar terug in een 'soort van' stoornis? Waarom ben ik jaloers op mensen die hulp krijgen, als ik zelf geen hulp aan wil nemen? Ja, waarom?

 

LWP